نقدی بر مقاله  » ناکامی های سیاست خارجی دولت نهم« مندرج در نشریه خردمندان

یک : ایشان در ابتدای مقاله خود ذکر فرموده اند سیاست خارجی ما باید بگونه ای تنظیم شود که موجبات عزت، سربلندی و احترام ایرانیان نزد ملتهای جهان را فراهم آورد سپس اشاره به اینکه توهین و بی احترامی سنت رایج دول خارجی غربی شده است، کرده اند. از جناب عالی و دوستانتان سئوال می کنم مدنظر شما ملتها هستند یا دولتها مگر نه این است از زمانی که انقلاب اسلامی با مواضع محکم و استکبار ستیزانه حضرت امام (ره) روی کار آمد اشتیاق فراوانی در دل ملتها نسبت به اسلام و انقلاب ایجاد شد این اشتیاق در سایه رابطه با امریکا و دوستانشان بود یا در سایه نفی آنها؟ و شاید می خواهید منکر محبوبیت امام و انقلاب در دل ملتهای مسلمان و عرب و مستضغف بشوید؟

دو : جناب عالی طوری بیان کردید، مثل اینکه ارتباط با کشورهای موثر بین المللی مانند انگلیس، فرانسه و ... افتخار می باشد، بنده از شما سئوال می نمایم ارتباط با چنین گرگ صفتهایی که قرنهاست جز به چپاول ملتها نمی اندیشند افتخار است؟ و شاید هم کم محلی حضرت امام (ره) به نماینده گورباچف و حتی نماینده امریکا را مایه تاسف می دانی ؟ بهتر است جناب عالی و آقای موسوی سر به ملتهای دنیا بزنید و ببینید که آیا کشور و دولت ایران تنهاست و یا کشور امریکا و ایادی آن؟

سه : گفته اید علیه ایران سه قطعنامه داده اند، اولا بگویید کدام مواضع نسنجیده؟ اگر منظورتان مواضع محکم ضد استکباری است، نظرتان در مورد صحبتها و مواضع امام (ره) در زمان جنگ و اوج تحریمها و مشکلات داخلی در باره محو اسراییل و اینکه جنگ ما ، جنگ با همه دنیاست و اینکه ما چنگ و دندان امریکا را خرد خواهیم کرد چیست؟ نکند اینها را هم دشمن تراشی و مواضع نسنجیده می دانید که باعث فشار بیشتر بر روی ایران در شرایط جنگ طاقت فرسا می دانید؟

چهار : استاد گرامی، مهم این است که قاعده بازی دشمن را، شناخته و با بهم زدن آن، آنها را در قاعده بازی خود درگیر نمایی و الا حکم به نابودی است. اگر حضور در دانشگاه کلمبیا مایه تحقیر ایران بود پس چرا بعد از آن قانون منع حضور مقامات ایرانی در دانشگاهها و مراکز رسمی امریکا با قید فوریت در مجلس سنا این کشور تصویب شد؟ اگر آن برنامه موجب تحقیر دولت و ملت ایران بود، پس باید فضای باز بیشتری برای مقامات ایرانی در امریکا ایجاد می کردند و یا حتی در کنفرانس ژنو آیا ترک 50 یا 60 نفر از سالن در مقابل جمعیت بیش از هزار نفری که در حال حمایت از سخنان رئیس جمهور بودند، عددی می باشد؟ و آیا از این فرصت که بسیاری از رساناهای دنیا به صورت مستقیم این سخنرانی را پوشش می دادند نباید استفاده کرد؟ به نظر شما تشویقهای ممتد اکثریت سالن به صورت مکرر نشانه موضع ضعف است ؟

پنچ : آقای دکتر مجذوبی، اجازه ملاقات با خبرنگاران خارجی و افراد سیاسی خارجی مایه تحقیر است،  یا رد درخواست آنها؟ اتفاقا بنده این را حسن رفتار جناب آقای دکتر احمدی نژاد دانسته، چرا که قبول دعوتها بعنوان احترام متقابل در موضع روبرو و محترمانه معمولی ترین اصل اخلاقی است. البته اگر ایشان دعوتها را قبول نمی کردند حتما این را بهانه ای را برای نقد و تخریب قرار می دادند.

شش : بیان کنید آیا با اصل گرفتن نظامیان متجاوز مخالف بودید یا با بعدش؟ به نظر شما گرفتن گروگانان امریکایی در سال 58 و بعد آزاد سازی آنها به فرمان امام با کدام مبانی عقلی و نظری در سیاست خارجی تان همخوانی دارد؟ البته از آقای موسوی که حتی یک برگ سابقه ی مبارزاتی در قبل و بعد از انقلاب ندارند، بیش از این انتظاری نیست؟ 

هفت : و در آخر شما را به این جملات امام(ره) جلب می کنم:

(( و حال آنکه این وظیفه اولیه ما و انقلاب اسلامی ماست که در سراسر جهان صدا زنیم که ای خواب رفتگان! ای غفلتزدگان! بیدار شوید و به اطراف خود نگاه کنید که در کنار لانه های گرگ منزل گرفته اید . برخیزید که ابنجا جای خواب نیست! و نیز فریاد کشیم سریعا قیام کنید که جهان ایمن از صیاد نیست! امریکا و شوروی در کمین نشسته اند، و تا نابودی کاملتان از شما دست برنخواهند داشت)) (پیام 29تیر67)     صحیفه نور ج 21 ص 89